Share |

De Maifier

Wenn in Lau'nborg Maifier weer, denn löt de Schoster Dreier sick dat nich nehm'n, dor muß he mit bi sien. In alle Herrgottsfröh stebel he denn mit sien'n besten Patsche, den'n he harr, na'd Lokol henn, wo de Tog afmarschier, un dor he een teemlich dröge Lebber harr, keum he denn ok geweuhnlich mit'n himmelhogen Brand wedder an'n Loden. Sien Froo ober meuk denn jedesmol een`n Mordsskandol. Stünnlang schimp se mit em in Huus rüm, dat de Lüüd wat totoheurn harrn un sogor op de Stroot stohn bleben. Se weer sünst'n düchdige Froo, blot, dat ehr Kerl soveel no'n Krog löp, un sick een'n andudel, dat kunn se nich lieden, denn kunn se'n Oos sien.

  Hüt weer nu ok wedder Maifier, un de Schoster harr den'n Festdag all achter sick, un as he sick in Huus all'n beten vernüchtert harr, keum he op den'n Infall, nochmal wedder no'n Krog to gohn. „Wo wist du all wedder henn?" frög sien Froo, as he sien Mütz opsett. „No'n Krog", seed he. „Ick bün in'n Stün'n all wedder hier." „Dat is jo nüdlich", seed se, hüt morgen heß du rumsopen, un nu wist du all wedder los! Kümms du ober nich rechttiedig wedder, denn kanns du wat erleben, dat segg ick di!" — „Du versopen Kerl!" röp se em noch no.
 

  In'n Krog weern de Muskanten an'd Speeln, et wör danzt, un et güng dor lustig to. De Schoster feuhl sick dor so richdig in sien Fett. Et wör sung'n un drunken, un so löp de Tied sneller as man sick dat dach. Ut een weern söben Stun'n worrn! As de Schoster endlich to Huus anschaukelt keum, höll sien Froo em een Predig, de nich von slechten Oellern weer, un de nich in de Bibel steiht. Denn spedier se em no de Slopstuuw rin, slöt de Huusdöhr aff, un steek denn Slötel in de Tasch. „Dat du Swien nich wedder rutkanns!" schimp se noch.

 „Watt du kanns, kann ick ok", lall de Schoster, un sleut de Slopstuuwendöhr von bin'n to, denn smeet he sick mit sien Tüch op't Bett un fung an to snorken. As sien Froo to Bett wull, kunn se nich rin. So'n Frechheit weer ehr noch nich vörkoom'n! „Moks du op!" schreet se, „oder ick kratz di de Ogen ut!" De Schoster antwort nich, ober snorken kunn se em heurn. „Teuf man", röp se, „ick will di bi snorken!" Se hoolt sick'n Schosterhomer un'n Schemel, sett sick vor de Slopstuuw un ballert mit den'n Homer gegen de Dohr. Wenn de een Hand lohm ward, nimmt se de anner. De Schoster wokt op un schreet: „Wist du Wiefstück dat Ballern noloten, süns mok ick op, un denn kriggs du weck mit'n Spannrehm'n!" „Dat will ick jo grod, dat du opmoks!" röppt se, un ballert ümmer wider. Stünnlang sidd se un sleiht mit'n Homer gegen de Dohr; de ganze Nacht dörch! — De Schoster reugt sick nich.

  As dat all Dag is, ward bi ehr an de Huusdöhr kloppt. Se heurt buten ropen: „Mudder Dreiersch, moken Se mol op, wi wölt hier wat aflewern!" Se slutt op, un weer för Schreck binoh op'n Ruch fulln! Dor stun'n ehr beiden Nohbers, un harrn ehrn Mann midden twüschen sick, duhn as'n Sprütt! „Hier bringt wi Ihrn Mann, betoolt hett he alls", röpen se noch, denn meuken se, dat se wegkeum'n. Mudder Dreier kunn keen'n Ton rutbring'n ehr weer, as harr se mit ehrn Schosterhomer een'n vorn Kopp kregen. Se pack ehrn Kerl un bröch em no de Slopstuuw. De Schoster lall blos „Fein amüsiert", denn smeet he sick op't Bett un füng an to snorken.

  In de Tied, wo sien Froo vör de Slopstuuw seet un mit denn Homer an de Dohr ballert harr, weer he heimlich un sacht ut'n Finster kladdert, un weer wedder no'n Krog gohn, un harr nochmal Mai fiert! Un as de Schoster mit sien Suupkumpoon'n vergneugt weern un: „So leben wir, so leben wir, so leben wir alle Tage!" gröhln, harr sien Oolsch mit den'n Schosterhomer in ehr Huus an de Slopstuwendöhr den'n Takt dorto slohn. Dat weer Mudder Dreiersch ehr Maifier!

Friedrich Schnoor, 1950

In den fünfziger Jahren hatte Friedrich Schnoor das Glück jede Woche in der Lauenburgischen Landeszeitung unter seinem Pseudonym „Fiete Lüttenhus“ Geschichten zu veröffentlichen. Darum spielen viele seiner Geschichten auch im Lauenburgischen. Viele dieser Geschichten sind auch als Ebook zu haben. Eine Übersicht finden Sie hier.