Share |

Op Platt: En Harvstdag

Foto: Hilde Schulz

Wenn du Rentner büst, so as ik en, denn büst du jo sotoseggen in de Harvsttied vun dien Leven. Nu kannst du maken, wat du wullt. An’n besten dat, wat du all ümmer mol doon wullst, aver vör luder Arbeid nich dortau kamen büst. Dat Allerwichtigste is aver, dat du di överhaupt rögst un di jeden enkelten Dag wat anners vörnimmst.

De düsterbrunen Vörhäng achter mien Koppenn vun’t
Ik, ton Bispill, müss ümmer to rechter Tied upstahn, wat meist ken Problem wör; un dat is bet in mien Öller so bibleven.

De düsterbrunen Vörhäng achter dat Koppenn vun mien Bett schuv ik mit ehr Rulln bisiet, wenn ik mi den fasten Slap ut de sworen Ogenleder rubbelt heff. Dörch dat apen Finster kümmt frische Luft rin in de Slaapstuv: Harvstluft, de rükt na fuchtig warme Eer, de Harvstblomnenduft is all recht dünn; beten kräftiger is männichmol de Gestank vun den wertvollen Gülledünger. Na un na schüfft de Sünn de lütten Morgenwulken bisiet un weckt dat Leven up de Eer. Arm un Been orrig recken un rut ut de warme Puuch. Beten Morgengymnastik mit Sonnengruß un all sowat, denn rin in den Joggingantog. -Nich jeden Moorn !-. Up den Wannerweg, den fröhern Bahndamm, farvt de Blä vun de Hasseln, Ellern, er in Ahorns un de veelen verscheden Büsch sik bruun, rot, or geel. Jeden Dag wart se beten bunter, düsterer un welker, bet se hendalfallt. Ehr Leven is vörbi. De warme Wind weiht grote Hupens tohoop. Bi’t Dörchslorren ruschult dat so schön harvstli. Bookeckern, Eikeln un Nööt laat de Büsch un de Bööm affalln as Sünndagsfooder för de veelen Deerten.

Fröhstück mit frisch Eerdbeermarmelad, en riepen Appel in’n sülmmookt Müsli, to Meddag Steekröbenmaus mit dörchwossen Buukspeck vun’n Slachter ut dat Nahberdörp. Achteran Meddagsslaap un dorna en fein Tass Kaffee. To Avend Schinken un Wuss up Swattbroot un dortau en Wöttel ut’n Goorn gnagen. De Buddel Holsten-Pils füllt den Waterhuusholt up un is Medizin för’n Magen. Dat smeckt all good un hölt Liev un Seel tohoop.

Harvsttied is Oorntied. Appeln, Beeren, Plummen plücken. Nu schinkt uns de Goorn riekli vun all dat, wat wi över‘t Johr seit un pleegt hebbt.

Fleederbeern wast meist an de Knicks vun de Buern ehr Koppeln. Dorvun hal ik mi jeden Harvst en poor Körv vull von. Eist wenn se vull riep sünd gah ik los. Wo de Büscher to finn sünd, weet ik. In’n Fröhsommer mark ik mi, wo de groten witten Dolden lüchten dot. Veel Spooß mokt mi dat, up de af-oornten Feller an’n Knick lang to loopen. Mal kratzt lange Rapsstoppeln an mien Büx un ik bün froh, dat ik deftige Schooh anheff. Aner-en Feld is al plögt för de Harvstsaat; dor makt mi dat Klutenpedden de Been swoor, ganz to swiegen vun de dörchgrubberten losen Kornstobbeln.

Dorbi dröp ik malins en propper Deern mit ehr lütte Henkel-Kiep half vull mit Hasselnööt, Hagebutten, por Beern un allerhand Kruut för de Gesundheit. Wi seten en lütten Stoot tohoop an’n Knick up dat warme dröge Gras, keeken in de Nahmeddags-sünn, de witten Harvstwulken un klönten över de veer Johrstieden.

De „Greunen“ un de Naturschützer, (de Betonung liggt up „Schützer“) makt den Buern dat Bewahren vun de echte Natur männichmal swoor. Ok in’n de Harvsttied. Denn möt de Knicks temlich piel upputzt warrn. Dorbi gaht de groten överhing Flederbeertwiegen mit fleuten. Aver de richtige Natur sorgt dorför, dat för uns Leevhabers noch noog nahblievt. Bi hellen Sünnschien seh ik, wo de prallen swatten Perlen glänzt. Dor lang ik mit mien Nööthaken de dünnen Telkens beten hendal un breek de saftigen Dolden af. De Korf ut beuken Schienen und hasseln Scheenen is randfull. De Korf is en Egenbu von mien Opa. All oftins flickt, aver deit ümmer noch sien Deensten. Noch twee, dree dorvun und dat reckt för den tokamen Winter. Heiten Fleederbeersaft gegen Verköhlung, stieven Grog to’n Upwarmen un besünners Fleederbeersupp mit veel Klüten un Appeln in.

Horch! Dor up de Koppel vun’t Nahberdörp hör ik Treckerbrumm. En 180 PS-Claas-Trecker mit en Grimme Kortüffelvullernter. De halt twee Regen Kortüffel ut de Eer, smitt dat dröge Kruut weg, en Paternoster hewt de Kortüffeln up dat Sorterband, twee Fruuns sökt Steen un annern Besatz rut, bevör de reinen Knollen in’n Kippbunker verswinnt. Technischen Fortschritt nöhmt de Minschen, wat weniger Knokenarbeit kost un veel flinker noch mehr Arbeit fardig kriggt. Ik heef in’n Harvst vör söbentig Johrn achter de Stoll-Hex mit söss-acht Maaten Kortüffeln in‘n Drahtkorf sammelt, de Eer afschüddelt un öber de hogen Fleken up den Kassenwagen schütt. Avends knallten de Pietschen ton’n Peer andrieben. De hölten mit Iesenring beslagen Röö knarrten ünner den vullen Ackerwagens up den Weg na Huus in de Schüün. „Hü! man tau! “bölk de Buer,“ Fieravend“.

Dat hör ik hüüt noch in en windstillen wiethörigen Harvstavend. Denn sitt ik up mien hölten Goornbank, kiek in’t Stormarner Dagblatt rin bet dat anfangt to schummern. De swatten Kassens up de vörletzt Siet makt mi bannig nahdenkern; un mi fallt in, wat malins en Dichter un Philosoph schreven hett:

Frei‘ Di froh tofreden ORIGINAL: Genieße still zufrieden an den warmen Sünnendag. den sonnig heitern Tag. Du weeßt nich, ob in dien Leven Du weist nicht, hinnieden en betern kamen mag. ein schön‘rer kommen mag.

Alfred Gatermann, Oktober 2015