Share |

Op Platt: Töwen

Foto: hfr

Leewes Publikkum, dit is een wohre Geschicht, vun mi upschreeben för de Plattdüütsche Runn Groothansdörp: Dat wör in’n März 1960, ik harr mien Tied in de Schweiz rüm. Wör eene scheune Tied as Huusdochter för een Johr bi eene Familie mit twee Jungs, dormals 5 und 3 Johr old.

Nu schull de Reis no Hus hen gohn, de Zuch vun Bern no Hamborg, allns klor und  - een Breif no Lüttensee no miene Familie und eenen Breif no Hamfelln no mienen Fründ Gerhard affschicken. Allns genau upschreben, wonehm un wanneer ik mit den Zuch in Hamborg up ‘n Hauptbahnhoff ankam.

Jo und denn goah ik dree Daag vörher in Bern no’n Bahnhoff, will mi de Fohrkort köpen und de Bahnminsch secht, dat gift eenen beeteren Zuch, de is noch 2 Stünnen ehrer in Hamborg. Na, dat‘s jo fein. Flink een smucke Kort schrieben, nee twee. Eene wedder no Lüttensee und eene no Hamfelln. Jo, mit dat Schrieben, dat hett jo jümmer klappt, is keen Breif wechkomen un in een, twee Daag wör he dor. Handy un all so’n Kram geif dat noch nich. Ik freih mi up dat Na-Hus-Komen. Töwen mütt ik blots noch dree Daag.

An’n Sünnobend geiht de Reis los, de lütten Jungs sünd ganz trurig, ik schull an’n leivsten dorblieben, man dat kann ik nich un will ik nu ok nich mehr. Mit all mien Kleedaasch un Taschen vun’t ganze Johr  rin in’n Zuch un aff geiht dat no Hamborg.

Rechtiedig is de Zuch up’n Hauptbahnhoff, utstiegen, een düchtigen Hülpsmann schafft den schworen Kuffer up den Bahnstieg - un denn stoah ik dor - un töw un töw, all de Lüüd goaht ehren Wech, man ik bliev alleen.

Wat nu? To’n Glück steiht dor so’n steebigen Kufferdräger, den’n bitt ik, ob he mien Gepäck no den’n  Busbohnhof ZOB bringen kann. Jo dat geiht, he stöhnt, wiel dat so schwor is, ober wü koamt gaut an un de Bus no Trittoch öber Lüttensee steiht all dor. Na, denn man rin. Narbens mien Gerhard orer mien Brauder Fritz - nix to seihn.

De Bus fohrt je eene gaude Stünn - denn kann ik in Lüttensee, Nordstrand utstiegen. Wat is dat, dor steiht mien Vadder mit siene Gummikoor an de Bushaltesteeg und töwt up mi. Junge, Junge, heff ik mi freiht. - Nu kunnen wü dat Gepäck fein mit de Koor no Hus bringen.

Man -  wo bliewt den Gerhard und Fritz?  De töwt nu up den Hauptbahnhoff in Hamborg up den Zuch, de twee Stünnen later kümmt. Dat deiht uns nu ober schrecklich leed, de könt dat je nich weeten, mien Post is an de Dag erst nomiddag ankomen, dor wören de beiden je all ünnerwegens. - Gerhard mit een Blaumenstruß, as Begrüßung, un Hilde nich in den Zuch. Dat hebbt wü alltohop nich vergeeten!

De Jungkirls sünd denn mit den nächsten Bus trüch fohrt un de Freid wör bannig groot, dat nu endlich de beiden “Hilde un Gerhard” tosomen komen kunnen. Denn Ostern schull Verlobung fiert warden. Jo - un so hett de Leev mit all dat Töwen bit hüt noch holen.

Hilde Schulz, Hamfelde, Oktober 2017