Share |

Op Platt: Unweeder, dat Gewidder und ick!

Foto: Friedrich J. Flint

Min Öllern, ick und noch twee anner Familien wohnen domols to Miete in dat lange, oole Strohdackhuus. De Sommer weer heit und dröch. Regen hett dat all wochenlang nich geben. All de Minschen frogt: „ Wann gift dat endlich Regen?“ In Gorden und up de Feller verdröcht doch allns. Kannst doch nich mit de Geetkann und dat beten Wader ut den‘n Sood den ganzen Gorden geeten wulln.

Ick wer domols een jungen Burschen so von dreeundtwintig Johr in besten Kraft und Saft. Bang sin geew dat nich; har utlehrt, verdeen Geld, watt kost de Welt, mi kunn keen een.

Do keem de Dach no all de Hitt und Dröge, wo sick in’n Westen een dicke Gewitterfront upbuhn de und de Wind von Osten mit Stoff und Loof in de Luft orrig stark gegen hölt.

Achter den Gorden vun min Gegenöver in’n Westen, grote Feller, Billwischen mit Veihtüch und een Blick bit wiet no‘n Horizont.

Een dulles Gewidder keem direkt up uns tau, stau sick an Dörprand und Hahnheid up - und wür noch gräsiger. All Minschen und Deerten verkröpen sick so gaut as dat güng no binnen, blots de Käuh bleven up de Wisch achter Nobers Gordentuun.

Twee erste, harte Schläg, - forts ok noch een drütten - und wü zucken binnen up uns Stauhl tosommen. Do höl mi dat för luder Kraft nich mehr up den Stauhl, ick müss rut und kieken, ob dat Strohdack över unsen Kopp all brennt. Ick wer grad so söss, söben Meter vör de Huusdör, de ersten Drüppen keem, do knister de Luft, dat rükt no Schwefel, een ganz dullen Blitz und Donner üm mi rüm, min Bostkasten bäbert, dat Hard schleit bit to’n Hals, heff erstmol keken, op ick noch up de Feut stoh - und de Käuh bölken in de Billwischen.

Ick kunn no den’n Schreck, Blitz und Donner noch rinn gohn. Heff mi mit bannig veel Hartkloppen in de Köök up een Stauhl sett und to mi sülben secht, bi so’n Gewidder geihst du nie wedder vör de Döör. Hier teuwst du nu bit dat Strohdack lichterloh öber din Kopp brennt und up beide Sieden vun de Huusdöör gleunig rot rünner fallt, erst denn geihst du vör de Döör. Dat Gewidder hett sick uttoowt, veel Regen keem hendal, de Eer damp no all de Hitt. Planten, Deerten, Vogels und Minschen freut sick no all de Hitt und Regen öber de scheune, frische, reine Luft.

Dat oole Strohdackhuus is nich afbrennt, in de Wischen leegen twee doode Käuh, twee müssen noch notschlacht warn, een Heureuter is ok noch upbrennt – und ick leev !-------! Do kannst doch blots noch dankbor sien und luut seggen:

„Een ganz, ganz grotes Dankeschön no do Boben“….. und ick dörf jümmer noch hier sien.

Gerhard Schulz Hamfelde, 2017